For St. Valentine's Day we are delighted to be working with Belgium based band, Shantalla on the release of an exclusive single called “A Band of Gold”. This beautiful song, composed by Dublin songwriter Maurice McGrath, is a love story centred on a couple who cannot marry because the man is not wealthy enough and the woman's father forbids it. The 'band of gold' of the title is the wedding ring which he cannot afford to buy. Shantalla discovered this song as part of our 2014 Songwriter Showcase with Christy Moore. It was short-listed by Christy in his final selection.

The release of this track is also the start of a new series of stand-alone singles that will be released on Tradconnect. It allows artists to get immediate radio airplay worldwide via our Download Centre. Broadcasters can download the tracks for free.

Although Shantalla are based in Belgium, the five male band members are all Irish and singer Helen Flaherty is Scottish. Since 1996 they have built a reputation as a must-see band. Helen’s charming presence on stage engages audiences and the band’s live performances are powerful and passionate, yet also full of good humour and interaction with the audience.

Shantalla's singer Helen Flaherty says: "I found this song by going through dozens of entries in a songwriting competition organised by Tradconnect. There were some good ones in there but 'A Band of Gold' stood out for me, even if it didn't eventually win the competition! It's a modern song but it's composed in such a traditional style that you could think it was written in the 19th Century. When I brought it to the lads in the band they loved it too and we very quickly came up with an arrangement and started playing it in our live show. We played it last year in Switzerland, France, Russia, Belgium and The Netherlands and it went down really well everywhere. We thought it was high time to record it and bring it to a global audience."

Songwriter Maurice McGrath says; "Shantalla's recording of 'A Band Of Gold' has a beautiful honesty to it. The purity of Helen's voice is matched by the haunting instrumentation. It has a quiet passion that is quite disarming. As a songwriter, it's a great pleasure to know that Shantalla are bringing 'A Band Of Gold' to life by sharing it with diverse new audiences internationally."

Shantalla has played major theatre and festival stages around Europe, including headlining in 2015 the Siberian ethnic music festival Mir Sibiri to over 10.000 people – one of very few Celtic acts to do so. They have released three CDs to date that have been unanimously well received by critics and public alike, with many commenting on how surprising it is to hear such fresh, well-played and well-arranged music from a band based in Continental Europe. The music is drawn from many sources – Ireland and Scotland obviously, but also the USA, Canada and Brittany – and includes original compositions, new arrangements of contemporary material and reworkings of traditional music.


They state that their success over a long period of time is down to “the unique voice and charm of Helen Flaherty, the driving rhythms of Simon Donnelly and Joe Hennon, and the multi-instrument attack of Michael Horgan, Gerry Murray and Kieran Fahy, making Shantalla quite unique in the world of Celtic music. As far as we know, no other band currently combines the lead instruments of uilleann pipes, accordion, fiddle, flutes and whistles under one roof.”

The band is currently working on its fourth CD which will be released in Spring 2017, and “A Band of Gold” will no doubt be a featured track.

This single is now available to download on and you can also visit their website

For broadcasters that are part of our Download Centre the single is available as a free download for immediate airplay on St.Valentine’s Day.

Formed and based in Belgium, Shantalla have been on the music scene since the mid 1990's and have already released two highly acclaimed albums. The self titled "Shantalla" was released in 1999 and the follow up "Seven Evenings, Seven Mornings" was released in 2001. In 2005 after eight years on the road they called it a day. "Musical fatigue, life's quirky turns of fate and desires to explore new musical ground were some of the reasons". After six years apart they have reformed and this is their new release.

Not being familiar with their back catalogue I can listen to this album with fresh ears, that haven't been influenced by any previous knowledge of their music. And so what a revelation Turas is, with its fine balance of slow melodic interludes and uptempo reels and jigs set out in arrangements that are complex and multi-layered. They paint a slightly different musical landscape from the norm with the use of low whistles, and the understated uilleann piping of Michael Horgan is central to this sound. Their music reveals itself slowly and the arrangements grow in a measured way. Marching In Jig Timeis a typical example, starting slowly with uilleann pipes only and developing and growing into a full blown set. Song choices too are different to what would be the normal fair and are executed with exquisite arrangements supported by the endearing Scottish lilt of Helen Flaherty. Guitar and accordion from our own Gerry Murray on What You Do With What You Got, a song by Si Kahn is perfect. This set likewise grows as it progresses with strings added and closes out with an original composition by Gerry Murray.

Donkey Ride In the Sky is a beautiful haunting set that includes the title track written on a Ryanair flight to Italy by Gerry Murray and closes out with a Joe Liddy composition The Red Bee.

On the strength of Turas, Shantalla are a group that should be more widely known outside of their homeland of Belgium and Europe where they mostly tour. They play music that is tender and delicate at times with pipes and low whistles to the fore, and can raise the levels to match the best when required. Their arrangements are extremely well orchestrated and are always engaging with the production and mastering of the album as good as you will get. All groups that have been on the road for some time should probably follow Shantalla's lead and take a break to "dream it all up again", if an album like this is the result. Shantalla have "dreamed it all up again" and are enjoying themselves while producing some great music in the process.

"Shantalla made a couple of fine albums around 2000 for Wild Boar but the group stopped performing regularly in 2005. Well now they are back and it's not a case of trading on old glories. Turas represents several steps forward from the decade-old predecessors. The album is better recorded, the playing is more precise and reflective, the arrangements more thoughtful and Helen, for all her laid-back approach is an arresting singer. No weak tracks but Helen's way with Fair & Tender Maidens stands out."

Appel Rekords  APR1333

There's long been a tradition of good Celtic music from Scots and Irish expatriates on the continental music scene, going back to an early member of the Battlefield Band, if not before.

Shantalla are a six piece band, based in Belgium; though from this album it would be difficult to know they are not in the UK or Irish mainstream; they play excellent music with excellent production which draws the listener to the very heart of their recording.

There are lots of tunes, some trad and some composed by accordion and whistle player Gerry Murray and by fiddler Kieran Fahy.  There is also an occasional tune by the likes of Michael McGoldrick, Phil Cunningham and the gloriously named Guns Of The Magnificent Seven by Fintan McManus.

Songs are lead by Helen Flaherty, with warm, intimate interpretations of Si Kahn's What You Do With What You've Got, Gloomy Winter by Robert Tannahill, and a Karine Polwart song.  This, apparently, is a Shantalla who have reformed after six years. I missed them the first time round, and will now be investigating their early work. You'll do much worse than putting in some detective work on this.

Bob Harragan

Shantalla "Turas"
Appel Rekords, 2011

The Irish/Scottish band Shantalla is back. After a break of six years the Belgium based musicians recorded their third CD "Turas" together with their new member Simon Donnelly (guitars, bouzouki).
They start off with a breathtaking interpretation of the traditional Scottish song "The Braemer Poacher". Helen Flaherty's beautiful singing and Michael Horgan's virtuoso uilleann pipes and flute playing are driven by an intoxicating guitar-bodhràn rhythm. Karine Polwart's melancholic ballad "Whaur dae ye lie?" is brought forward by Flaherty with much emotion and accompanied by Kieran Fahy on fiddle, Gerry Murray on accordion and Joe Hennon on guitar. Another perfect showcase for Flaherty's hauntingly beautiful voice is the traditional "Fair & tender Maidens"; bouzouki rhythm, brilliant whistle playing, accordion, fiddle and pipes join in to create an incredible sound. But the band also play some fantastic instrumental sets. "John Doherty's" starts off as a slow reel, accelerates the pace and finishes with awesome playing together of pipes, fiddle, accordion and whistle and "Marching in jig time" is a striking combination of the two dance rhythms. Another highlight is the final set "The Hut". Beginning with the accordion leading the tune, the other instruments join in and play their solos by turns, you can't but move to the rhythm.
Shantalla are some of the finest musicians in the traditional folk scene and the fans will adore their new album.
© Adolf „gorhand“ Goriup

SHANTALLA – Turas (Appel rekords, APR 1333) 2011 – 51:26

Nadat ze het in 2005 voor bekeken hielden brachten hernieuwde vibes deze Angelsaksische groep vijf jaar later terug samen, voor een nieuwe en hernieuwde muzikale reis. Rijper geworden door ondermeer diverse andere muzikale uitstapjes, waardoor het hermetische eigen aan de Ierse folk wat doorbroken wordt, kregen ze er andermaal echt zin in. Hun derde telg bruist dan ook zo mogelijk nog meer van speelvreugde dan hun twee fel gesmaakte voorgangers. 
Hoewel in België gestationeerd zijn alle muzikanten van deze band rasechte angelsaksers. Alle groepsleden zijn Ieren, met uitzondering van hun Schotse zangeres Helen Flaherty. Van bij hun oprichting in 1998 trokken ze behoorlijk wat aandacht, en dit tot ver buiten de landsgrenzen. Vrij snel kregen ze de allures van groepen zoals THE BOTHY BAND, DERVISH en COMAS. In de atmosfeer die ze weten op te roepen is het duidelijk dat ze ondermeer bij ALTAN het voorbeeld vonden.   
Hun debuutalbum, het titelloze ‘SHANTALLA’ (1998) verscheen bij Wild Boar Music, en kreeg bij uitbreiding in 2000 een release binnen het legendarische Green Linnet label, waarna ze het in de VS op de Caltic Radio playlist chart brachten tot een bemoedigende tweede plaats (en er zes maand de top 10 hielden). Eind 2001 kwam hun tweede album op de lasertafel ‘SEVEN EVENINGS, SEVEN MORNINGS’ waarin ze uitpakten met een stuk meer eigen composities en liederen, alweer met een stijgende erkenning voor gevolg. Nadat violist Kieran Fahy het echter in 2005 voor bekeken hield vielen ze nog even terug op Gerry O’Connor. Flaherty van haar kant wou zich kort daarop vooral toeleggen op een solocarrière, terwijl ze haar stem ook leende aan DAVID MUNNELLY BAND en COMAS. Teveel is teveel... Toen ook nog eens gitarist Joe Hennon ‘overliep’ naar het Nederlandse OMNIA, leek het lot van SHANTALLA definitief bezegeld.
Vijf jaar later lieten ze zich mee onder impuls van hun fans overhalen, en kwamen Helen Flaherty (zang en bodhran), Gerry Murray (accordeon), Michael Horgan (uilleann pipes en fluiten), Kieran Fahy (viool), Joe Hennon (gitaar) en de nieuw aangeworven Simon Donnelly (bouzouki en gitaar) terug samen voor een reunietournée, die inzette eind 2009. Het vuur sloeg andermaal in de pan en resulteerde ondertussen in ‘TURAS’ (2011), een derde album die ze dit jaar ondermeer op GOOIKOORTS voorstelden en waar ze hun livereputatie andermaal waarmaakten. De titel is niet heel toevallig gekozen, daar deze term staat voor ‘Reis’, wat symbool staat voor de trip die ze zelf allen maakten toen ze naar België kwamen wonen, en de tournees die erop volgden. We maken evenwel ook een muzikale reis, die ons leidt naar diverse Keltische regionen, naar Noord-Amerika en zelfs naar de balkan. En uiteraard, schrijven ze in hun voorwoord, gaat het in muziek ook vaak over de reis van het leven, van geboorte tot dood, met tal van wendingen en obstakels tussenin.     
Op ‘TURAS’ vergasten ze ons andermaal op een heel goed uitgebalanceerde mengeling van stevig instrumentale nummers, die instaan voor een stevige pot jigs, reels en slow airs, doorspekt met heel ingetogen ballades, met kwaliteitslabel van Flaherty’s stem. De ritmische basis werd nog scherper gesteld met de komst van Donnelly.
Ze beuken er meteen stevig op in, met de uillean pipes op de voorlinie (af en toe hoge accenten leggend) in de traditionele song ‘The Braemer Poacher’. Dit lied gaat al minstens een eeuw mee, en handelt over een Schotse Hooglander waarvan het geliefkoosde bedrijf het stropen betrof op de gronden van de landeigenaar. Hij werd gevat en verbannen naar Van Dieman’s Land (huidige Tasmanië). Het schip dat hem zou transporteren leed evenwel schipbreuk voor de Ierse kust, hij overleefde en werd een voorbeeldburger. De kracht en zuiverheid van Flaherty’s stem doet me onmiddellijk mijmeren over ene Maddy Prior. Deze eerste set wordt gecompleteerd met ‘The Jammy Gamekeeper’, een compositie van Michael Horgan. De slideridoo (lees “een schuif-didgeridoo”, die dus verschillende tonen aankan) van gastmuzikant Luka Aubi-Krieger (zie OMNIA), doorbreekt onmiddellijk de hermetische Ierse traditionele stijl. In een intro met   Mongoolse boventoonzang doet hij hier nog een schepje bovenop in de openende marchversie van ‘Johnny Doherty’s’ (‘Bó Mhín na Toitean/Waterman’s/The Guns of the Magnificient Seven’), die genoemd wordt naar de legendarische violist uit Donegal, terwijl het tweede deel een indrukwekkende balkantextuur meekrijgt, mee door het virtuoze spel van fluitist Michael McGoldrick. De set sluit af met een reel van Fintan McManus, die zo populair werd dat er een Hollywoodfilm naar genoemd werd en waarin vooral naar het einde toe de slideridoo van zich laat horen. In deze eerste twee nummers levert een andere gast, Philip Masure een niet onaardige toets op additionele percussie. Rust wordt even gebracht met de ballade ‘Whaur Dae Ye Lie?’, van de hand van de Schotse ssw Karine Polwart. Deze is er eentje en heeft nog niets aan actualiteitswaarde ingeboet, verwijzend naar de gruwel van Srebrenica in 1995, en vooral de wanhopige zoektochten van de vrouwen naar de lichamen van hun geliefden. Meghan en Hannah Murray vormen hierbij een heel ingetogen achtergrondkoor in de refreinen. In ‘Marching in Jig Time’ (‘Máirseáil Alasdruim/Máirseáuk Uí Shuilleabháin/Scully Casey’s/The Girl from the Big House’) bijt Michael de spits af met twee van de oudste melodieën uit de Ierse muziektraditie. Hoewel die marches vaak in jigtempo gespeeld werden kiezen ze hier gedecideerd voor het iets tragere marsritme, strak in de teugels gehouden door bodhran en gitaarritmiek. Versnelling in tempo is er wanneer twee andere populaire jigs deze set afmaken. De Amerikaanse ssw Si Kahn, bekend voor zijn sociaal geëngageerde nummers levert ook in  ‘What You”ve Got/The Choice is Yours’ een essentiële boodschap, die hier frivool fluitend ingeleid wordt. Alweer een song met body gezongen door Helen. ‘Niet wat je gekregen hebt, maar wat je ermee doet, is belangrijk’. Het tweede deel is een compositie van Gerry Murray, met korte stop. Samen met zijn twee jongste dochters schreef Murray de eerste dromerige melodie van de geleidelijk in stevig crescendo oplopende set ‘The Donkey Ride in the Sky’ (‘Turas go hAlban/N’importe quoi/The Donkey Ride in the Sky/The Red Bee’) overgaand in een ook door hem gecomponeerde reel. Het laatste deel is van de hand van Joe Liddy. Ook in dit nummer kunnen onze eerder vermelde instrumentale gasten nog even hun gram halen. Robert Tannahill was het die in het begin van de 19de eeuw het gedicht ‘Gloomy Winter’ schreef dat ondermeer op muziek gezet werd van R.A. Smith, een pareltje over de schoonheid van de Schotse lente en zomer,… in gezelschap van de geliefde. Indrukwekkend is de ingetogen pathos waarmee Flagerty dit nummer van gevoelsstemmingen voorziet. Een nummer met een leuk staartje overigens.  Meeslepend is het vioolspel in ‘The Boy and the Princess’ (‘Fionn the Little/The Black Princess’), waarvan het eerste luik een deel vormt van een set van drie jigs die Kieran Fahy schreef voor zijn drie zonen. Andermaal laten ze de klankenrijkdom van dit nummer ten volle tot zijn recht komen door niet in overtempo te vervallen. Vervolgens trekken we ook nog even de oceaan over met ‘Fair & Fender Maidens/The First hard Rain’, een lied uit de Appalachen, met dreigende intonatie gezongen, dat de jonge meiden waarschuwt om niet te snel in de smoezen van de jongeheren te trappen, die voor ze het beseffen terug van het toneel verdwenen zijn. Het wordt in een set gebracht met een swingende melodie van de violist en gitarist Randal Bays uit Seatle, vooral ondersteund door fluit en accordeon. De allerlaatste set ‘The Hut’ (‘The Hut on Staffin Island/The Boy in the Boat/Garret Barry’s Reel’) opent met een melodie op accordeon van de schotse accordeonist Phil Cunningham, gevolgd door een reel uit de goede oude doos, terwijl de laatste reel ontleend werd aan whistle speler Donncha Ó Briain. Hoewel het genoemd is naar de roemruchtige doedelzakspeler uit county Clare, wordt er ook geopperd dat dit mogelijks een versie is van ‘Miss McLeod’s reel’
De basis wordt hier dus gelegd door de snaren en het bodhranspel van Helen, wat tegelijkertijd rijke en subtiele ritmieken oplevert. Daarbovenuit gaan viool, accordeon, uillean pipes en fluiten elkaar voortdurend ten dans uitnodigen. Deze groep weert gedecideerd elektrische instrumenten of synthezisers binnen hun line-up, en is ook allergisch voor overgearrangeerde interpretaties. Daarnaast laten ze zich ook niet verleiden tot uptempo’s die de aandacht afleiden van het puur beleven van elke gespeelde noot. Voor hen zijn het de subtiliteiten in de melodieën die de essentie vormen, zodat het gevoel en de textuur, eigen aan de nummers, optimaal tot zijn recht komt. Het resultaat is levendig en onderhoudend, en voor liefhebbers van Ierse muziek zeker alweer een aanrader.
De groepsleden:
Helen Flaherty: zang en bodhran
Gerry Murray: accordeon
Michael Horgan: uilleann pipes en fluiten
Kieran Fahy: viool
Joe Hennon: gitaar
Simon Donnelly: bouzouki en gitaar
Luka Aubri-Krieger: slideridoo, (‘The Braemer Poacher’, ‘Johnny Doherty’s’, ‘The Donkey Ride in the Sky’, ‘Fair & Tender Maidens’) backing vocals (‘What You Do With What You’ve Got’, mongoolse boventoonzang (‘Johnny Doherty’s’)
Lorcan Fahy: mandoline (‘The Boy and the Princess’)
Philip Masure: percussie (‘The Braemer Poacher’, ‘Johnny Doherty’s’, ‘The Donkey Ride in the Sky’)
Meghan Murray: backing vocals (‘Whaur Dae Ye Lie?’ en ‘What You Do With What You’ve Got’)
Hannah Murray: backing vocals op (‘Whaur Dae Ye Lie?’)

Appel Records

Belgium is a land of Irish and Scottish music, right? Well, Shantalla is a Belgium-based band composed of mostly Irish band members, and some Scottish representation by vocalist, bodhran, and shakers player, Helen Flaherty. Helen is accompanied by Joe Hennon on guitars; Michael Horgan on uilleann pipes, flute, low and high whistles; Gerry Murray on accordion and low and high whistles; Kieran Fahy on fiddle and viola; and Simon Donnelly on guitars and bouzouki. All tunes are arranged by Shantalla and feature traditional melodies and rhythms. However, most of the songs are instrumental and possess a characteristic Celtic and Scottish tone throughout. The mandolin brightens things up on "The Boy and the Princess." In fact, even Mongolian throat-singing appears on "Johnny Doherty's." Overall, Shantalla amazes the listener with jingly, folk tunes and classic vocals. Perfect for fans of Celtic, Scottish, and folk music. Also, Belgian fans will love it.


/ paru le 03-08-2011 /

C'est en 1999 que Shantalla, groupe folk formé d'Irlandais et d'Écossais établis en Belgique, sort son premier album. L'opus "Seven Evenings, Seven Mornings" suivra en 2001. En 2005, c'est la séparation, chacun partant sur des projets personnels. Le guitariste Joe Hennon rejoindra Omnia. Mais fin 2009 ils décident de revenir à la scène. Ils s'adjoignent aussi un second guitariste en la personne de Simon Donnelly, lequel joue aussi du bouzouki. Fin 2010, retour au studio.

Le résultat est un troisième opus répondant au doux nom de "Turas", ce qui signifie journée en irlandais. Cette journée, Shantalla nous l'offre sous la forme de chansons à l'ambiance celtique, irlandaise et écossaise. Du folk de pure souche, comme celui d'un certain Alan Stivell. On apprécie la superbe voix de l'Écossaise Helen Flaherty et les instruments divers (bouzouki, violon, viole, flûtes de toutes sortes, bodhran, cornemuse, accordéon) qui donnent un cachet particulier à leur folk. Les chansons alternent avec des titres instrumentaux, comme c'était le cas avec le précédent opus. S'ils excellent dans ses instrumentaux, ils peuvent toutefois donner l'impression de se répéter quelque peu…

L'ensemble est somme toute assez mélancolique et on apprécie le mélange de nouvelles mélodies avec des moments tirés de chansons traditionnelles. Ils reprennent aussi un titre de la folksinger écossaise Karine Polwart, une chanson qui parle du massacre de Srebrenica. Sombre et mélancolique bien entendu !

Shantalla nous offre un nouvel album dans la tradition du folk celtique et irlandais, alliant la mélancolie à l'ambiance festive d'un pub local, un folk qui fleure bon la tradition façon Alan Stivell. Le tout est emballé dans un beau digipack qui nous conte l'histoire de chacune des compositions.


Pays: BE
Appel Rekords APR 1333
Sortie: 2011/07/01